اعترافات جنجالي يک فريب خورده

اينجانب ح . ع يکي از فريب خوردگان انجمن اسلامي هستم. از شروع ترم دوم تحت تاثير القائات برخي افراد خارج دانشگاه و برخي گروههاي فاقد مجوز و غير قانوني و مطرودِ امت انقلابي , قرار گرفتم و در برخي از جلسات اين گروهها شرکت کردم . اينان هيچ فعاليتي به جز مردن در آستانه انتخابات براي تاثير گذاري درآن ندارند که نمونه هاي فراواني براي آن مي توان شمارد از قبيل بورقاني و حتي بوتو .

بر نامه نشست های نوروزی 87 جبهه ملی ایران و سازمانهای سیاسی ملی

پنجشنبه یکم فروردین

  خانواده دکتر ورجاوند    21-16 منزل ایشان

آدینه دوم فروردین

 حزب ملت ایران      19-14   منزل فروهرها

نهضت آزادی 19-16   منزل آقای صدر حاج سید جوادی

شنبه سوم فروردین

  خسرو سیف 20-16 منزل ایشان

حزب مردم ایران  17  به بعد  منزل آقای راضی

یکشنبه 4 فروردین

 هرمیداس باوند   21-16 منزل ایشان

دوشنبه پنجم فروردین

 عباس امیر انتظام 20 -16 منزل ایشان

حسین شاه حسینی 21-9 منزل ایشان

سه شنبه شش فروردین

 جبهه ملی ایران 21-9  منزل آقای ادیب برومند

چهارشنبه  هفتم فروردین

 کوروش زعیم  21-9 منزل ایشان

پنج شنبه هشتم فروردین

 خبرگزاری ایرانمهر  17-9   دفتر مجله ایرانمهر

ما دور مداری از خطر می گردیم

تا صبح به دنبال سحر می گردیم

سوگند به لاله ها که همچون خورشید

زرد آمده ایم و سرخ بر می گردیم

 **********************************              

خون بسته سرم تمام گیسم سرخ است

می گریم و چشمهای خیسم سرخ است

هر چند که سبز رفته ای ولی نامت را

با هر قلمی که می نویسم سرخ است 

**********************************

بر آن فانوس که اش دستی نیافروخت

بر آن دوکی که بر رف بی صدا ماند

بر آن آیینه زنگار بسته

بر آن گهواره که اش دستی نجنباند

بهار منتظر بی مصرف افتاد

راه طولانی ...

دانشگاه مطلوب کجاست ؟

1-    در پاسخ به این پرسش افراد مختلف , پاسخهای متفاوتی ارایه می دهند . اگر از مسولین دانشگاه بپرسید ؛ پاسخ خواهید شنید که : « دانشگاه باید کلاسهای مناسب , آزمایشگاههای مجهز , اساتید نمونه و ... داشته باشد تا محیط برای کسب علم دانشجو فراهم نماید . » اگر از امام جمعه شهر یا مسولین دفتر نهاد رهبری سوال شود , پاسخ خواهند داد که :« دانشگاه باید در کنار مسایل علمی به آموزش صحیح اعتقادات دینی نیز بپردازد و از انحرافات فکری که ممکن است دانشجو را مبتلا کند ؛ جلوگیری نماید . » اما اگر مخاطب شما یکی از اعضای گروهها یا انجمن های دانشجویی باشند , پاسخهای متفاوتی را نظاره گرخواهید بود :« فرق دانشجو با دانش آموز در این است که دانشجو صرفا ً نباید به مسایل علمی توجه کند بلکه باید در کنار تحصیل علم , با سیاست فرهنگ و اجتماع نیز پیوند برقرار کند  . دانشجویان به عنوان قشر نخبه در هر حرکتی ( چه در ایران چه در دیگر کشورها ) همواره جزو پیشرو ترین اقشار بوده اند . و این به سبب ماهیت دانشجویی است ؛ ماهیتی که از یک سو جوانی و آرمان طلبی و از سوی دیگر عدم مصلحت اندیشی را هویت خویش قرار داده و به آن می بالد » .

2-     به فرض قبول اقوال فوق و صحت نسبی آنها دانشگاه مطلوب آنست که بتواند در پیگیری خواسته های سه گانه فوق عمل کند .

3- برای پیگیری مسایل اعتقادی و علمی , کلاسها برنامه ها و نهاد های مختلفی وجود دارند ( موفقیت یا عدم موفقیت آنها بحث دیگری است ) . اما تحقق نظر سوم از مجرای افزایش آگاهی های دانشجویان می گذرد. امری که نیازمند نشریات مستقل دانشجویی , گروهها و انجمن های دانشجویی ( با افکار متفاوت ) و ایجاد محیطی است که در آن با ایجاد فضای تضارب آرا سطح آگاهی های دانشجویان را ارتقا داد و آنان را وارد فضای بحث و گفتگو نماید .  

در یک مقایسه اجمالی وضعیت دانشگاه مطلوب با وضعیت موجود دانشگاهها به این نتیجه می رسیم که فاصله درازی تا رسیدن به آن داریم .

در برخی از دانشگاههای ایران حتی یک نشریه دانشجویی هم وجود ندارد مانند دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج ؛ و در برخی دیگر از واحد های دانشگاهی از انجمهای دانشجویی خبری نیست وبه معدود انجمنهای موجود نیز اجازه فعالیت مستقل داده نمی شود . در چنین شرایط سختی چند راه برای رهایی از وضعیت موجودپیش پای فعالین دانشجویی متصور است : 1-  گوشه نشینی و عزلت گزینی همراه با انتقادهای جدی و ساختار شکنانه نسبت به وضع جاری 2- پزیرفتن وضع حاضر و بازی در چهاچوب آن  3-  عدم تراضی به وضعیت حال و تلاش برای تغییر آن با مشی تدریجی .

نظر نگارنده تلاش و حرکت در راستای خط مشی سوم می باشد که علاوه بر حفظ سرمایه های حاضر به ازدیاد و انباشت آنان نیز خواهد انجامید .

آری این فاصله فراوان بین وضعیت حال حاضر تا وضعیت مطلوب را که فاصله ایست طولانی بایدآهسته ولی پیوسته پیمود و از راه رفتن در این مسیر مایوس نشد چراکه تقریبا ً تمامی جوامع پیشرفته روزی در این راه قدم گذاشته اند .  

حضور یا عدم حضور؟

1-      در حوزه سیاست خارجی با مسایل بغرنجی سرو کار داریم و سیاست های دولت نهم در حوزه هایی از قبیل انرژی هسته ای ( و به تبع شورای امنیت و قطنامه سوم ) مسایل حقوقی دریای خزر و جزایر سه گانه ایرانی خلیج فارس و ... موفق نبوده است .

2-      یکی از مهمترین فاکتورهای مذاکره در سطوح بین المللی داشتن مشروعیت داخلی است . امری که هر زمان در کشورمان رخ داده است موجد دست آورد های فراوانی شده که می توان به دستاورد عظیم دولت ملی دکتر مصدق در مذاکرات ملی شدن صنعت نفت  و دادگاههای بین اللملی پیرامون آن ,  اشاره کرد .

3-      در این شرایط قطعا ً برگزاری انتخاباتی پرشور در ایران می تواند قدرت چانه زنی مسولان را بالاتر ببرد اما نگارنده به دلایل زیر با تردید به حظور پر شور مردم می نگرد این دلایل عبارتند از :

الف – لازمه حظور پرشور مردم در انتخابات , آزادانه رقابتی و سالم بودن آن است . یعنی انتخاباتی که در آن از تمامی گرایشات سیاسی و نحله های فکری حاضر در صحنه سیاسی کشور حظور داشته باشند و بتوانند خود را در معرض انتخاب مردم قرار دهند و در مقابل مردم هم مطمئن باشند که آرا آنان قلب نخواهد شد .

ب – باید توجه داشت که مصالح و منافع دولت ها ( از جمله دولت نهم ) بسیار کم اهمیت تر از مصالح کل ساختار سیاسی است .اما هیات های نظارت و اجرایی انتخابات که با رد صلاحیت و یا عدم احراز بسیاری از کاندیداهای اصلاح طلب ( از هر دو طیف موسوم به میانه وپشرو ) عملاً مصالح نظام سیاسی را قربانی منافع حزبی دولت نهم وهمفکرانش کرده اند. آنان ضمن بی اعتنایی به خطراتی که کشور را تهدید می کند تنها به فکر کسب کرسی های مجلس ( به هر قیمت و هزینه ای ) َهستند .

پ – با عملکرد شورای نگهبان نیز تغییر چشمگیری در ترکیب کاندیداهای مجلس روی نداده است .

  با تمامی احوال فوق , انتخاباتی که می توانست ( فارغ از نتیجه آرا ) مبنای مشروعیت بخشی به نظام سیاسی کشور باشد می رود تا به وسیله ای برای کسب عدم مشروعیت بدل گردد و منافع حزبی و گروهی بر منافع ملی سایه بیفکند .                                                 

                                                                       فاعتبروا یا اولوالابصار...

در این جامعه با این مختصات فکری ناهمگون و متکثر سخن راندن از  تاثیر گذاری فعالیت های صرف سیاسی بیشتر به یک شوخی تلخ می ماند . به نظر من در این جامعه باید ابتدا با فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی دغدغه فعالیت را برای اکثریت مردم ایجاد نمود و بعد با این مردم که درد را شناخته اند برای درمان اقدام کرد .

آری باید در این مسیر قدم گذاشت هر چند این مسیری است طولانی . باید در این فرایند شرکت کرد هرچند مستلزم حرکت آرام و آهسته است و باید به یاد داشت که :

رهروآن نیست که گه تند و گهی خسته رود

                                                                رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود

امیدوارم ادامه یابد تا زمانیکه دیگر چیزی برای نوشتن نمانده یاشد یعنی تا زمانی که ....